The Legend of Heroes: Trails Beyond The Horizon

Zmiana tytułu z "Daybreak" na "Horizon" nie oznacza nowego rozpoczęcia, wręcz przeciwnie. To kolejna odsłona dziejąca się w Calvardzie, tym razem zrobiona w stylu "Reverie", a co za tym idzie, wprowadza starych bohaterów z "Cold Steel" oraz "In the Sky". Punktem wyjściowym jest projekt lotów w kosmos, co dobitnie pokazuje jaki rozwój technologiczny świata dokonał się od czasów "In the Sky". Jak to zwykle w recenzjach tej serii, skupię się tylko na różnicach w stosunku do poprzedników.

Jeśli chodzi o fabułę jest nieco podobnie do "In the Sky FC" tzn. historia jest całkiem inna, ale toczy się dość leniwie by rozkwitnąć na sam koniec, a na resztę musimy poczekać do wydania następnej części. Czyli jest nieźle, ale bez ekscytacji. Jest tu wykorzystany schemat z "Reverie", czyli gramy trzema drużynami, ale nie mamy możliwości dowolnego przełączania drużyny. Nie jest to dobry pomysł, gdyż wymaga to fabularnej znajomości praktycznie całej serii "Trails". Taki zamysł byłby dobry jako epilog, "Reverie" takim było, "Horizon" nie jest.

Kolejna chybiona rzecz to tzw. garden. Jest randomizowany zestaw lokacji służących do zdobywania doświadczenia oraz lootu i innych nagród dostępnych tylko tam. Niestety, nie do końca jest opcjonalny. Pozwala na granie bardzo wieloma postaciami niedostępnymi w regularnym wątku. Jest to kolejna rzecz, która jest wzięta z "Reverie", ale bardziej przypomina ten "ogród" z poprzedniej części "Daybreak 2". Element ten jest dość monotonny i nudny, choć dużo lepiej zrobiony niż ostatnio. Aby to zadziałało dobrze, randomizacja musiałaby być na dużo bardziej złożonym poziomie. Ogólnie dla niektórych to może być nawet zaletą, ale jak chcą robić rogaliki to niech robią pod inną marką. Ten element sprawdzał się w "Reverie" jako epilog, tu jest zapchajdziurą.

Sam rdzeń rozgrywki nie zmienił się od lat, jest ciągle ten sam w ogólnym rozumieniu. Jeśli chodzi o szczegóły, to jak zwykle są modyfikacje, głównie w modelu walki, o którym później. Mini-gierki są praktycznie te same co wcześniej. Koszykówki nie ma (1 na 1), ale można rzucać do kosza. Dziwna decyzja. Karcianka w ostatniej wersji nikomu się nie podobała, więc została zamieniona na zwykłego pokera i black jacka. Zabrakło również festiwalu, ale to dobrze, ponieważ aktywności (w jego trakcie) w poprzedniej części były żałosne. Tylko jednokrotnie występuje jazda pojazdem, co w zasadzie jest zbyteczne (szybki bieg i przyśpieszanie). Wciąż nie ma pomysłu na wyrównanie charakteru (w "Daybreak 1" mieli). Ulepszono trochę system zbierania ogrodowych kryształków wymagających skanowania terenu. Jest ich mniej, ale wciąż to słaby pomysł. Dodano tzw. drone shop, czyli sklep na zawołanie często sprzedający limitowane przedmioty.

System walki doczekał się modyfikacji, zdecydowanie na plus. Wciąż jest hybrydowy i w moim odczuciu walka w czasie rzeczywistym "psuje" ten element z racji nierównego traktowania obu styli. Dodano tryb ZOC, który w czasie rzeczywistym spowalnia czas, a w trybie turowym dodaje jedną turę ekstra. Kolejny element to możliwość przemiany głównej postaci w grendela (taka sobie superpostać). Poza tym dodano tryb shard commands, coś podobnego jak brave commands z "Cold Steel", tym razem tylko w turach. W obu stylach walczy się inaczej. Walki z bossami są zawsze turowe, choć raz na końcu będziemy zmuszeni do walki w czasie rzeczywistymi. Za to w ogrodzie będziemy często zmuszani do walki w jednym z trybów jako wymóg ukończenia danego obszaru. Z rzadka pojawiły się walki mechów, więc stawiam na nie w kolejnej odsłonie.

Wykonanie gry jest w praktyce identyczne co ostatnio. Czekamy na następny "Horizon", ponoć kończący Calvard arc. Potem ma wyjść finał całej serii "Trails", choć nie wiadomo czy będzie to jedna gra, znając życie nie.

Moja ocena: 4/5