Ys IX: Monstrum Nox |
|
Wydania |
2021( Steam)2021( Steam)2021( Steam)
|
|
Ogólnie
|
Dziewiąta odsłona serii o czerwonowłosym poszukiwaczu przygód, tym razem rozgrywająca się w mieście Balduq i jego najbliższych okolicach, ze szczególnym uwzględnieniem fortecy-więzienia.
|
|
Widok
|
TPP
|
|
Walka
|
Czas rzeczywisty
|
Recenzje |
|
Są takie gry, że jak popatrzymy na screeny, to jakoś nie zachęcają. Być może to zdanie przykleiło się do moich recenzji tej serii tak jak ona do mnie.
Balduq to miasto zbudowane wokół potężnego więzienia-fortecy. Adol przybywa tutaj razem z Dogim i od razu ląduje w środku – bynajmniej nie jako turysta. Udaje mu się uciec, ale po drodze spotyka tajemniczą Aprilis, która jednym strzałem robi z niego tytułowe Monstrum. Od tej pory może korzystać z nadnaturalnych zdolności, ale za cenę, która dla poszukiwacza przygód brzmi jak wyjątkowo złośliwy żart: nie może opuścić miasta. Coś dziwnego dzieje się również z samym więzieniem. Co jakiś czas wracamy do Adola siedzącego za kratami, rozmawiającego ze strażnikami, a później z innymi więźniami.
Zaraz, zaraz. Przed chwilą ukrywałem się przed strażnikami, farbowałem włosy, żeby nie znaleźli czerwonowłosego uciekiniera, a teraz grzecznie wracamy do więzienia? O co tutaj właściwie chodzi?
Mlecz
Aprilis zbiera wokół siebie grupę dziwaków zwanych Monstrums. Każdy ma własną historię, własną zdolność i oczywiście własny charakter. Na papierze jest to zestaw, który mógłby zostać wyjęty z Czerwonej Księgi dla JRPG: tajemnicza kobieta w kapturze, wściekły na cały świat buntownik, niepozorna i urocza dziewczynka, zamknięty w sobie samotnik, obdarzona rozmiarem D+ i energią S+ opiekuńcza koleżanka. Kolejny standardowy zestaw postaci?
Nie do końca. White Cat, Raging Bull, Renegade i Doll skrywają znacznie więcej, niż widać po opakowaniu, ale najlepszy okazał się Hawk. Początkowo irytował mnie niemiłosiernie, jednak z czasem jego teksty zaczęły rozwalać system. To jeden z tych bohaterów, którzy nie potrzebują pięciu minut monologu, żeby powiedzieć, co myślą. Hawk po prostu wali prosto z mostu i ma gdzieś, czy komuś się to podoba.
Jeszcze ważniejsze jest jednak to, co dzieje się w tawernie. Adol i Dogi zakładają tam swoją bazę, a z czasem trafiają do niej kolejni ludzie. Ci gotują, tamci wytwarzają przedmioty, ktoś biega po zakupy, a jeszcze inny ktoś bajeruje strażników, by nie wyniuchali naszej małej konspiracji. Mechanicznie nie jest to nic rewolucyjnego, ale szybko przestaje być tylko przystankiem pomiędzy kolejnymi zadaniami. To zaczyna być dom.
Tutaj Ys IX zrobiło na mnie większe wrażenie niż poprzednia część. Wszystkie te małe historie, rozmowy i relacje tworzą coś w rodzaju Ysowej rodzinki. Może bohaterowie mają więcej wspólnych przygód, a może lepiej ich przedstawiono. W każdym razie więź jest bardziej odczuwalna. Pod koniec gry nie opuszczałem po prostu kolejnej lokacji. Żegnałem postacie, z którymi spędziłem kilkadziesiąt godzin. Bardzo barwne postacie, Dogi-bear.
Karmazynowy Król
Nowym pomysłem są specjalne zdolności Monstrumów - paskudne spolszczenie, wiem. W pewien sposób zastępują one Adventuring Gear. Możemy przyciągać się do określonych punktów, szybować nad miastem, wykrywać ukryte rzeczy wzrokiem Batmana czy wbiegać po ścianach. Zwykłe przejście ulicą przestaje być jedyną możliwością. Można wskoczyć na dach, przelecieć nad sklepem, a potem przebiec po ścianach katedry. Skompletowanie mapy i wszystkich znajdziek nie było męczące, wręcz przeciwnie – aż chciało się to robić. W końcu kto nie sprawdzi, czy da się wejść na najwyższą wieżę, nie może nazywać się prawdziwym poszukiwaczem przygód!
Oprócz problemów z więzieniem mamy jeszcze tajemniczą barierę, demony, całą historię Aprilis oraz dziwne zjawisko zwane Grimwald Nox. Pojawia się, gdy wskaźnik osiągnie odpowiedni poziom. Wtedy czekają nas starcia obronne znane z poprzedniej części. Tym razem uczestniczą w nich wszystkie grywalne postacie, więc jest zdecydowanie więcej chaosu. Oczyszczenie kolejnych obszarów pozwala rozwijać historię i odblokowywać następne fragmenty miasta.
Schemat szybko staje się czytelny. Robimy zadania, poznajemy nowych ludzi, wchodzimy do Grimwald Nox, otwieramy kolejną część miasta i ruszamy dalej. Kompletnie mi to nie przeszkadzało. Całość była na tyle dobrze wyważona, że ani razu nie miałem poczucia, że gra próbuje mnie przepchnąć przez taśmę produkcyjną.
Czy naprawdę jestem sobą?
Walka jest responsywna, dynamiczna i płynna. Przełączamy się między postaciami w locie, korzystamy z umiejętności, uników i odpowiednich ataków, a przeciwnicy szybko są dziesiątkowani. Nie jest to system, który odkrywa koło na nowo. Po prostu działa i robi to dobrze.
Poziom trudności wydał mi się wyraźnie niższy niż w poprzednich częściach. Przez większość gry przechodziłem jak przez masło, a żaden boss nie był wyzwaniem. Grind również nie stanowił problemu, przeciwnie — bawiłem się na tyle dobrze, że z własnej woli zmaksowałem wszystkie skille wszystkimi postaciami. To chyba najlepsza możliwa rekomendacja systemu walki. Albo moje skrzywienie.
Grafika nie powala. Oprawa Balduq jest prosta i miejscami oszczędna, modele postaci są poprawne, a animacje w dialogach przypominają, że Falcom nadal musi dokładnie oglądać każdego wydanego Yena. Miasto potrafi wyglądać nieźle, kiedy wspinamy się wysoko i oglądamy je z góry, ale nie jest to nic nadzwyczajnego. Jak na grę z 2021 roku można by spodziewać się więcej. Zwłaszcza fabularnie znaczące momenty powinny być bardziej dopracowane, choć muszę tu pochwalić pewne istotne malowidło.
Najbardziej zaskoczyła mnie fabuła. Idziesz sobie po ulicy, zbierasz kolejne Pokémony, uzupełniasz katalog standardowych postaci, odkrywasz nowe moce, zakładasz bazę – wszystko to już było. I wtedy Falcom robi dokładnie to samo, co zrobił w Ys VIII – tylko lepiej. Najpierw daje nam zestaw elementów, które wyglądają znajomo. Pozwala pomyśleć: dobra, wiem, dokąd to zmierza. A gdy nasza czujność jest uśpiona, dokłada kolejną warstwę.
W pewnym momencie opowieść zaczyna wkręcać coś, czego nie powinno tam być. Są sceny, przy których człowiek łapie się za głowę i zastanawia, jakim cudem twórcy mnie na to nabrali. Dwa momenty szczególnie mnie wykoleiły. Nie mogłem wyjść z podziwu, jak pogodzono tę niby sztampową historyjkę z nagłym, brutalnym atakiem na emocje.
Syndrom Baldukiański
Muzyka oczywiście trzyma poziom. Falcom nadal potrafi wrzucić gitarę tam, gdzie powinna być. Spacerowanie po mieście jest okraszone spokojnymi motywami, by podczas walki podkręcić tempo. Szczególnie zapadło mi w pamięć „Glessing Way!” - ten lead robi robotę. Cały soundtrack jest jednak bardziej ilustracyjny niż w poprzedniej części – choć może to brzmieć absurdalnie. Jest sporo dobrego materiału, ale mniej utworów, które po zakończeniu gry zostały mi w głowie na dłużej. To nadal solidny kawałek muzyki. Po prostu tym razem nie miałem poczucia, że dostałem soundtrack, który będę katował osobno od gry.
Niby wszystko to już było. Sprawdzony, dobry system walki, na pierwszy rzut oka klasyczny zestaw postaci i baza wypadowa. Fabuła lubi iść utartym szlakiem, aby od czasu do czasu skręcić w nieznaną ścieżkę i zafundować nam lekki szok. Trochę jak z tymi screenami – na papierze nic specjalnego, ale w praktyce wciąga i gra się świetnie. Jak więzienie, którego nie chcemy opuścić. Jak epilog, który znowu wywołał to uczucie: szkoda, że to już koniec. Tylko bardziej.
Moja ocena: 8/10
Obrazki z gry:
/Obrazki dostarczył Thane/
Dodane: 06.11.2021, zmiany: 11.10.2026

Steam)
Steam)
Steam)


















