Persona

Po wydaniu SMT2 Atlus nie miał pomysłu jak rozwinąć dalej element fabularny, więc zajął się spin-offami. Wydaje "SMT if..." oraz obiecuje jednocześnie firmom Sega i Sony dedykowane nowym konsolom gry z serii Megaten. Sony dostaje "Personę", czyli duchowego następcę "SMT if...", która poprawia nieco chybione mechaniki swojego prekursora. Wersja PSX była nieco zamerykanizowana oraz okrojona z jednego scenariusza. Wersja PSP jest wierniejsza japońskiemu oryginałowi oraz zawiera pełną zawartość oraz usprawnia nieco archaiczne aspekty gry. Zmieniono filmiki, muzykę, usprawniono mapy (więcej save pointów), dodano stopnie trudności oraz nowe przedmioty i czary (estoma czy treasto). Znalazła się nowa zawartość: dodatkowe poziomy w opcjonalnych lochach obu scenariuszy.

Historia odbywa się w środowisku szkolnym, w którym grupka postaci gra w towarzyską grę "Persona". Jest to bardziej rytuał oparty na legendach miejskich, coś w rodzaju candymana. Ogólnie ma się coś pojawić, no i się pojawiają demony. W miarę progresji fabuły możemy rozegrać 2 różne i niezwiązane ze sobą scenariusze. Pewne wybory pozwalają wybrać złe i o wiele krótsze zakończenie. Oba scenariusze mają częściowo innych towarzyszy, których możemy zrekrutować.

Rozgrywka w "Personach" zmieniła się od 3-ej części, gdzie dodano elementy symulatora życia wraz z kalendarzem. P1 to wciąż gra bliska SMT, zwłaszcza "SMT if..." gdzie wprowadzono system strażników. Mamy tutaj mapę miasta, a poszczególne lochy eksplorujemy w widoku FPP. Jednakże każdy pokój zmienia widok na izometryczny, co jest nieco dziwaczne. Podobnie każda walka także jest w rzucie izometrycznym. Dzięki takiemu rozgraniczeniu, lochy służą tylko do walki, zaś pokoje mogą zawierać przedmioty oraz NPC. Lochy mogą zawierać typowe przeszkadzajki: dziury w podłodze, strefy ciemności, spinnery, pola zadające obrażenia, ruchome pola. Czasem można znaleźć dźwignie (zaznaczane na mapie, więc nie można ich nie zauważyć).

Elementy, które zostały zachowane z SMT: fazy księżyca, negocjacje z demonami, fuzje demonów, kasyno z durnymi gierkami, broń ręczna i palna (tym razem bez licznika nabojów), ekwipunek zależny od płci. Elementy, które usunięto to: magnetyt, podział na komputerowca i czarodziejkę, rekrutacje demonów, wyrównanie charakterów (dzięki za to).

To jak, robimy fuzje demonów, negocjujemy z nimi i nie rekrutujemy ich? Właśnie tak. Negocjacje robimy trochę po staremu, ale mamy graficznie pokazany nastrój demona. Każda postać może negocjować mając 4 różne opcje, więc mając drużynę złożoną z 5-u bohaterów dysponujemy 20-oma możliwościami na dzień dobry. Można wywołać 4 stany emocjonalne demona, nas interesuje najbardziej pozyskanie karty tarota i tu jest ten element zaskoczenia. Zdobycie karty tarota nie jest równe zdobyciu persony. Persony tworzymy z kart tarota za pomocą fuzji. Fuzja jest zawsze podwójna (2 karty), ale też zawsze można użyć przedmiotu, który ma wpływa na wynik (np. dodatkowy skill). Karty po fuzji znikają. Każdy bohater drużyny może zaaplikować jednocześnie 3 persony, które można wymieniać w walce. Persona działa na bohatera ulepszając jego statystyki, nadając mu własne odporności i słabości oraz udostępnia czary i umiejętności, no i musi być kompatybilna z bohaterem. Na początku persona jest niedoświadczona i żeby osiągnąć pełnię możliwości musi zwiększyć swoją rangę (max 8). Czyli w skrócie: persona dziedziczy umiejętności, zwiększa doświadczenie poprzez rangę. Schowek na persony jest bardzo ograniczony (16), nie ma możliwości rejestracji jak w nowszych odsłonach, więc może się zdarzyć, że trzeba personę usunąć, dostaniemy wtedy jakiś przedmiot. Jest to czasem jedyna droga w celu zdobycia niektórych potężnych przedmiotów (wpierw personę trzeba wymaksować).

System rozwoju jest megatenowski, czyli co poziom rozdzielamy 3 punkty na podstawowe atrybuty (samodzielnie tylko protagoniście), których jest 5, a nie 6 jak w SMT. Brakuje inteligencji, która była związana z magią. Każdy bohater posiada 2 poziomy doświadczenia: zwykły i tzw. persona level. Ten drugi ustawia max poziom persony, która może być używana. Jako że nie zawsze używamy person w walce to PersonaLV będzie niższy niż LV. W sumie to całkiem niepotrzebny system.

Walka jest w systemie fazowym. Zapomnijcie o modyfikacjach z nowszych odsłon. Żadnych dodatkowych tur czy zbiorowych ataków. Generalnie największą nowością są zasięgi broni w większym skomplikowaniu niż dotychczas. Na polu walki nasza drużyna jest rozstawiona na siatce i to położenie będzie odpowiadać za możliwość ataku. Druga istotna zmiana to grupy przeciwników są w końcu zróżnicowane gatunkowo. Dotychczas było to max 2 gatunki naraz. Teraz może być ich więcej i dobór jest bardziej perfidny, aby podatności nie były jednakowe, co utrudnia używanie automatu w walce. Sam automat pozwala na użycie broni ręcznej i palnej lub powtórzyć ostatnią kombinację. Brakuje mu jednak pewnej inteligencji. Przykładowo użycie leczenia powinno leczyć osobę z najniższym HP, a leczy zawsze tę wskazaną. Podobnie używanie przedmiotów w automacie jest niewykonalne. Jak to w Megaten, ostatni boss jest wykokszony, głównie w ilości HP. Sprowadza się to do tego, że trzeba będzie nieco przygrindować i pokombinować z personami.

Gra jest dość przeciętna. Fabuła nie jest zła, ale najsłabsza w serii. Grafika dość średnia. Muzyka jest całkiem niezła, nie wiem czy lepsza od tej starej, ale dodano kilka piosenek j-popowych w stylu P4. Interfejs całkiem dobry, brakowało wskaźników "lepszości" ekwipunku podczas zakupów. Rozgrywka nie zawierała irytujących mechanik jak choćby w "SMT if..." za wyjątkiem rzeczy wynikających z wieku produkcji. Jest to krok w dobrą stronę, bo gra się jednak różni innych megatenowskich spin-offów.

Moja ocena: 3/5