Skoro kontynuujemy kombosa, to pójdę za ciosem. Pisząc tę recenzję więcej czasu poświęciłem na odpalanie różnych sejwów, research i czytanie niż samo pisanie. To grunt tak grząski, że w pewnym momencie zacząłem się zapadać. Jedno jest pewne: z niecierpliwością i obawą czekam na ostatnią część trylogii.

Póki co zapraszam do przeczytania o moich odczuciach związanych z grą Final Fantasy VII Rebirth (PC). Niech imprezka urodzinowa trwa! Jeśli dobrze liczę, to mój idealny, plakatowy Sephiroth załapał się na dzień nr 30!

W roku 1998 pierwszy raz zobaczyłem ocenę 10/10. Tekst zawierał nieznane mi pojęcia, jak CGI czy mini-gry. Recenzent zachwycał się momentem wzruszenia gdy "umiera piękna Aerith". Po kilku miesiącach poszukiwań sam zanurzyłem się w ten świat i najpierw zderzyłem się ze ścianą a potem przepadłem. To był chyba mój pierwszy kontakt z tym gatunkiem.

Prace nad Final Fantasy VII trwały około trzech lat. Obejmowały przejście na nowy silnik, debiut serii na przełomowym PlayStation, czteropłytowy soundtrack oraz przytłaczającą jak na tamte czasy ilość prerenderowanych filmów CGI. Dla porównania Final Fantasy VII Remake to mniej więcej 5 lat. Rebirth, który miał już potężną bazę w systemie walki, modeli postaci i innych assetów to ponad 4 lata.

Final Fantasy VII Remake Intergrade (PC) to dla mnie — i pewnie wielu innych — tytuł, który wchodzi na bardzo delikatny teren. Nie odświeża po prostu starej gry. Dotyka wspomnień z czasów, gdy kilka screenshotów w gazecie potrafiło rozpalić wyobraźnię na wiele miesięcy. I chyba właśnie dlatego tak trudno oceniać ten remake wyłącznie jak zwyką współczesną produkcję.

Z pomocą Clouda i Avalanche zamykamy kombosa. Dzień 25/25 zaliczony.

Tak, ogórkowy czas się skończył. Ale w mojej piwnicy znalazłem stary, zakurzony słój. W nim z kolei był zakiszony pergamin ze starożytnym tekstem. Był tak głęboko wciśnięty, że zupełnie o nim zapomniałem. Postanowiłem ten tekst lekko poprawić i dorzucić do naszych opisów "staroci" jak to ktoś ładnie ujął w którymś z komentarzy. Final Fantasy XII: The Zodiac Age (PC) zasługuje na kolejną, nikomu niepotrzebną recenzję.