To jest zapłon! Prawie 12 lat po premierze w końcu zamknąłem trylogię Risena. Chyba mogę stwierdzić, że to spojrzenie z perspektywy patient gamera — bez premiery, bez hype’u, tylko z czystym doświadczeniem gry. Taki nowy dla mnie termin gdzieś ostatnio widziałem, z tym cierpliwym graczem. Naciągane. Zakładam, że większość ludzi, prawdopodobnie, myśli teraz o święconych jajkach. Ja natomiast myślę o tym, ile mi zaczętych recenzji zalega. Chyba już tylko trzy. O czym to ja? No tak, chodzi o Risen 3: Titan Lords (PC).

Wesołych Świąt i Króliczych Zajęcy!

Kolejna przygoda on-line ukończona. A była to podróż doprawdy niezwykła i to pod wieloma względami. Jedno jest pewne: to czołówka rpgów kooperacyjnych. Podchodziłem sceptycznie, ale nie żałuję. Zresztą, przeczytajcie sami o moich narzekaniach i zachwytach na temat Baldur's Gate 3 (PC). Szybko szybko, zanim ostygnie albo się wymydli! Jak mój zapał do drugiego podejścia!

Czyli o tym, co się stało z serią, a konkretnie z jednym numerkiem. Stos gier do nadrobienia jakby się powiększa, zamiast ubywać. A prawie równo z nim powiększa się lista recenzji do napisania, tylko że najlepiej na gorąco, kiedy wspomnienia świeże, bo potem człowiek się zastanawia, jak się nazywało to miasto, jak miała na imię postać, i musi szukać. To była tak trudna do napisania recenzja... Ale nie z wyżej wymienionych powodów a przez to, co za mieszaninę niejednorodną zaserwowało cenione przeze mnie studio. Kto nie grał niech poczyta o Final Fantasy XVI (PC).

I to nie jeden, a każdy zjadł tysiąc atletów, i gdyby przyszło tysiąc kotletów, to też nie daliby mu rady. Nawet z pomocą ziemniaków.
Albowiem czereśnią na tym placku jest Przebudzony i jego przygody, czyli Dragon's Dogma 2 (PC). Czas świąteczno-noworoczny i tak dalej był dla mnie bardzo zakręcony i intensywny, czyli choroby, koncertowanie i... polowanie na smoki. Tak dobrze nie bawiłem się od czasu FFXIV kilka lat temu i mam nadzieję, że na trójkę nie będę musiał czekać kolejne 12 lat. A poza tym twórcy grozili DLC więc czekam! Capcom do roboty!

Mój Talesowy Potwór otrzymał kolejny kawałek ciasteczka, ku jego wielkiej uciesze. Ciastko może nie największe, czasem jakiś twardy rodzynek wszedł między kły, ale było baaardzo smaaaczne. Mam nadzieję, że dożyję wydania wszystkich części na PC. Po Graces F i zapowiedzianej Berserii (która remastera nie wymaga moim skromnym zdaniem) trend może napawać optymizmem. Chociaż wolałbym najpierw kontynuację recenzowanego tutaj tytułu, czyli Tales of Xillia (PC).

No to contynuujemy combosa. Ciąg dalszy bohaterskiej przygody i crótkie zwieńczenie zachwytów nad budżetową ale udaną produkcją, czyli DLC o nazwie Solasta: Palace of Ice (PC). 

Właśnie dobiegła końca i bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jeśli ktoś, tak jak ja, nie słyszał wcześniej o grze Solasta: Crown of The Magister (PC) to polecam. Do zabawy w koopie tym bardziej. To będzie trzecia recenzja tej produkcji i wygląda na to, że wysokie oceny nie są przypadkowe. Albo wszyscy recenzenci są w zmowie, bo lubią D&D. Tak czy owak proszę nie sugerować się screenami - gra wciąga jak odkurzacz.

Część numer czternaście milionów sto dwa tysiące dwadzieścia pięć: Bravely Default II (PC). Ten europejski system jednak jest gupi, amerykański może mniej intuicyjny ale za to praktyczny, bo wtedy wszystko jest uporządkowane tak jak trzeba i mamy zachowaną ciągłość i porządek i... bo nie o tym chyba. Zapraszam do przeczytania, ale bardziej do zagrania. Coś klasycznego i świeżego zarazem. Zaległości? A tak, chodzi o te wszystkie gry, w które nigdy nie zagram. Teraz jest o jedną mniej.

Podczas wakacyjnego urlopu u przyjaciela szukaliśmy gry do luźnego spędzania wieczorów na kanapie, jak za dawnych lat przy konsoli. Po całodniowych wycieczkach i zwiedzaniu miło było usiąść do wspólnej gry. Padło na tytuł od jednego z bardziej zasłużonych ludzi w branży, który współtworzył takie kultowe dzieła jak Warcraft czy Starcraft. Czy jego wizje wciąż są przełomowe? Cóż... śmiem wątpić. Ale jakiś mały błysk pozostał. Zapraszam do przeczytania kilku słów o Sunderfolk (PC).

Tak, ogórkowy czas się skończył. Ale w mojej piwnicy znalazłem stary, zakurzony słój. W nim z kolei był zakiszony pergamin ze starożytnym tekstem. Był tak głęboko wciśnięty, że zupełnie o nim zapomniałem. Postanowiłem ten tekst lekko poprawić i dorzucić do naszych opisów "staroci" jak to ktoś ładnie ujął w którymś z komentarzy. Final Fantasy XII: The Zodiac Age (PC) zasługuje na kolejną, nikomu niepotrzebną recenzję.