Kiedy ja uganiałem się za Chocobo i materiami, Andrut ubiegł mnie z niegdyś moją ukochaną serią. Na szczęścia na naszej wspaniałej stronie to żaden problem. Tak, to była miłość... od pierwszego wejrzenia. Dawno temu. Zaczęło się od przedziwnego dema, które zajmowało 50 MB, mieściło się w całości w jednym pliku .exe - co ma znaczenie, gdy się ma 10 lat - i rzeźnika biegającego luzem. Komnata okraszona flakami została dodana w późniejszej wersji. Ten strach, co też kryje się w ciemności, i krok po kroczku...

Się rozmarzyłem. Mowa tu o najnowszym dodatku do Diablo IV: Lord of Hatred (PC). Zapraszam do lektury - w końcu co dwie głowy to nie jedna!

Skoro kontynuujemy kombosa, to pójdę za ciosem. Pisząc tę recenzję więcej czasu poświęciłem na odpalanie różnych sejwów, research i czytanie niż samo pisanie. To grunt tak grząski, że w pewnym momencie zacząłem się zapadać. Jedno jest pewne: z niecierpliwością i obawą czekam na ostatnią część trylogii.

Póki co zapraszam do przeczytania o moich odczuciach związanych z grą Final Fantasy VII Rebirth (PC). Niech imprezka urodzinowa trwa! Jeśli dobrze liczę, to mój idealny, plakatowy Sephiroth załapał się na dzień nr 30!

W roku 1998 pierwszy raz zobaczyłem ocenę 10/10. Tekst zawierał nieznane mi pojęcia, jak CGI czy mini-gry. Recenzent zachwycał się momentem wzruszenia gdy "umiera piękna Aerith". Po kilku miesiącach poszukiwań sam zanurzyłem się w ten świat i najpierw zderzyłem się ze ścianą a potem przepadłem. To był chyba mój pierwszy kontakt z tym gatunkiem.

Prace nad Final Fantasy VII trwały około trzech lat. Obejmowały przejście na nowy silnik, debiut serii na przełomowym PlayStation, czteropłytowy soundtrack oraz przytłaczającą jak na tamte czasy ilość prerenderowanych filmów CGI. Dla porównania Final Fantasy VII Remake to mniej więcej 5 lat. Rebirth, który miał już potężną bazę w systemie walki, modeli postaci i innych assetów to ponad 4 lata.

Final Fantasy VII Remake Intergrade (PC) to dla mnie — i pewnie wielu innych — tytuł, który wchodzi na bardzo delikatny teren. Nie odświeża po prostu starej gry. Dotyka wspomnień z czasów, gdy kilka screenshotów w gazecie potrafiło rozpalić wyobraźnię na wiele miesięcy. I chyba właśnie dlatego tak trudno oceniać ten remake wyłącznie jak zwyką współczesną produkcję.

Z pomocą Clouda i Avalanche zamykamy kombosa. Dzień 25/25 zaliczony.

Bardzo mi miło, że mogę brać udział w tym wiekopomnym przedsięwzięciu, jakim jest niniejszy kombos. Dzień 21/25 uważam za zaliczony! Chwała Akaratowi! To znaczy... Chwała JRK!

Tu zakończę część oficjalną i przejdę do rzeczy. Biorąc przykład z szefa wrzucę garść bezużytecznych informacji: niejaki Thane (czyli ja) dołączył 18 miesięcy temu, obecnie 31 recenzji na koncie. Co daje 1,72 recenzji miesięcznie. Nie wiem czemu to ma służyć, niektórych nie dogonię nigdy ale hej! Zdrowa rywalizacja coś tam coś tam.

Powodem powyższego bełkotu jest recenzja Ys VIII: Lacrimosa of Dana (PC). Gra, która jest czymś zupełnie innym, niż się spodziewałem. Zapraszam do lektury. Dzień świętowania coraz bliżej!

Długa gra to określenie względne. Dla jednych długo to 30 godzin, a są tacy, co uważają gry na 100 godzin za zbyt krótkie. Bywają też gry, które potrafią wycisnąć 1000 i więcej godzin z gracza i nie są to gry MMO! Taką grą jest właśnie DUNE: Awakening gra, której poświęciłem 700 godzin (znam osoby, co mają tam już ponad 2tys godzin) i do której ciągle wracam. Z okazji 25-lecia strony, pozwoliłem sobie wrzucić ponad 20 screenów, które i tak odsłonią wam zaledwie ułamek zawartości tego, co twórcy z Funcom nam zaserwowali. Wszystko pięknie i ładnie, szkoda tylko, że ktoś nie do końca przemyślał end game... Niebawem grze stuknie okrągły roczek, a na horyzoncie jest promyk nadziei, że mimo wszystko twórcy wyciągną grę na przysłowiową prostą i będzie tylko lepiej, czego sobie i wam życzę.

Dzień kombosa 20/25. To już zaledwie 5 dni zostało, aby JRK mógł z dumą otworzyć szampana i pogratulować wszystkim cierpliwości i dobrych tekstów. Mój wkład to aż/tylko 3 recenzje i nie powiem, bo kusiło mnie, aby wrzucić coś kontrowersyjnego na poczet dyskusji pod Pathologic 3, ale się powstrzymałem. Niech będzie klasycznie, po waszemu :P

Zamknąć trylogię to jest jakiś wyczyn, ale zacząć trylogię od końca, to dopiero ciekawa sprawa:) Tak jakoś się w moim growym życiu złożyło, że nigdy nie ograłem żadnej z części serii gier Pathologic i...zacząłem od Pathologic 3. Na szczęście podobno każda odsłona, to inny bohater, więc można ograć w dowolnej kolejności. Jednakże brak kontekstu w odniesieniu do poprzedniczek, mocno utrudnia ocenę gry, a i wydźwięk produkcji może być inny, jak ktoś zna wcześniejsze odsłony. Tak czy inaczej, nie zassało...

Jak ktoś nie lubi czytać, to klasycznie zapraszam na film:

Pathologic 3 - Patologia, czy dobra gra?

To jest zapłon! Prawie 12 lat po premierze w końcu zamknąłem trylogię Risena. Chyba mogę stwierdzić, że to spojrzenie z perspektywy patient gamera — bez premiery, bez hype’u, tylko z czystym doświadczeniem gry. Taki nowy dla mnie termin gdzieś ostatnio widziałem, z tym cierpliwym graczem. Naciągane. Zakładam, że większość ludzi, prawdopodobnie, myśli teraz o święconych jajkach. Ja natomiast myślę o tym, ile mi zaczętych recenzji zalega. Chyba już tylko trzy. O czym to ja? No tak, chodzi o Risen 3: Titan Lords (PC).

Wesołych Świąt i Króliczych Zajęcy!

BNK wydał pełne angielskie tłumaczenie gry Progenitor, zapomnianego rpga od Koei na japoński komputer PC98. Tłumaczenie można pobrać z RHDI.

Kolejna przygoda on-line ukończona. A była to podróż doprawdy niezwykła i to pod wieloma względami. Jedno jest pewne: to czołówka rpgów kooperacyjnych. Podchodziłem sceptycznie, ale nie żałuję. Zresztą, przeczytajcie sami o moich narzekaniach i zachwytach na temat Baldur's Gate 3 (PC). Szybko szybko, zanim ostygnie albo się wymydli! Jak mój zapał do drugiego podejścia!

Czyli o tym, co się stało z serią, a konkretnie z jednym numerkiem. Stos gier do nadrobienia jakby się powiększa, zamiast ubywać. A prawie równo z nim powiększa się lista recenzji do napisania, tylko że najlepiej na gorąco, kiedy wspomnienia świeże, bo potem człowiek się zastanawia, jak się nazywało to miasto, jak miała na imię postać, i musi szukać. To była tak trudna do napisania recenzja... Ale nie z wyżej wymienionych powodów a przez to, co za mieszaninę niejednorodną zaserwowało cenione przeze mnie studio. Kto nie grał niech poczyta o Final Fantasy XVI (PC).